Marieke Waterlander

Maidanplein in Charkiv

Fri, 02 Jan 2026 11:18:20 GMT

Het was januari 2021. In Charkiv was het bitter koud. Links en rechts van het grootste plein van Europa trotseerden Tchaikovsky's Notenkrakers de ijzige wind. Aan een uiteinde van het plein stond een lelijk gebouw: het voormalige hoofdkantoor van GazProm. Aan de andere kant de kermis en de Kerstmarkt. En de dichter in het parkje aan een van de lange zijden sloeg de bibberende passanten onaangedaan gade. Wie paste er immers in zijn schoenen?

Het is januari 2026. In Charkiv is het bitter koud. Niet alleen buiten, maar ook in de huizen. Geen Notenkrakers langs het gehavende plein. Zou de dichter er nog staan? Een ding is bijna zeker: het lelijke voormalige GazProm-gebouw aan het andere uiteinde staat er nog.

Boys with toys

Wed, 03 Dec 2025 22:43:42 GMT

Een mannenparadijs, dat is Oekraïne, of liever, dat was het tot de oorlog. Een paradijs voor mannen met geld. Met de heli vliegen naar een jachtlodge, met een speedboot naar een boothuis aan de Kievzee. De hele dag spelen met quads of crossmotoren. Aan het einde van de dag sauna en daarna liedjes zingen bij het vuur. En drinken? Jazeker, maar dat begint al bij het ontbijt.

Het is een mannenwereld, maar ik was welkom om mee te gaan. Ik kreeg een geweer te leen en liep mee door het besneeuwde bos. Telkens verzon ik een smoes om niet geschoten te hebben. Ook al was ik de enige vrouw, iedereen was hoffelijk en dat bleef in ieder geval zo gedurende de dag. Ach, en aan het einde deden we allemaal een beetje raar.

Hopelijk volgende keer beter ....

Thu, 20 Nov 2025 13:31:21 GMT

Het begon zo mooi. Al die plannen. Voor onszelf: een nieuw avontuur in een onbekend land. We woonden op een steenworp afstand van het Mariinski-paleis, in een karakteristiek appartementengebouw uit de tijd van Stalin. Speciaal gebouwd voor partijbonzen en nu mochten wij dit tijdelijk ons thuis noemen. We starten taallessen. Het leven wordt veel leuker als je de taal van het land leert. En die was begin 2020 nog Russisch. Erfenis uit het Sovjet-verleden. Al ijverden nationalisten hard voor het invoeren van het Oekraïens in het hele land.

Er was hoop. Het oude staatsbedrijf zou hervormd worden tot een modern concurrerend bedrijf. Oekraïne zou helemaal zelfvoorzienend kunnen worden voor energie. Oude gasputten zouden verbeterd worden en nieuwe velden ontsloten. Geen afhankelijkheid meer van de grote boze buur!

Ondanks Corona lockdowns begon alles goed. Corruptie binnen het bedrijf werd aangepakt. Er werd geïnvesteerd. En toen begonnen de problemen. Steeds meer. Tot het moment aanbrak om de handdoek in de ring te gooien en snel te vertrekken. Het Oekraïense volk verdient beter dan dit. Hopelijk wordt de corruptie eindelijk goed aangepakt en kan een volgende poging wel succesvol zijn.

Overeenkomst van Uitgeven met Ambilicious

Wed, 19 Nov 2025 16:32:26 GMT

Eindelijk is het zover! Uitgeverij Ambilicious gaat mijn boek uitgeven. Op 17 november heb ik het contract ondertekend in het bijzijn van mijn literair agent Dorine Holman en mijn uitgever, tevens redacteur, Inanna van den Berg.

Samen met Inanna ga ik aan de laatste redactieronde beginnen en daarna is het klaar om uitgegeven te worden. Voor de zomer zal het verschijnen!

Nieuwe alinea

Een veilige plek om te praten over corruptie

Fri, 14 Nov 2025 09:46:13 GMT

Een schimmige oligarch in ballingschap smeedt snode plannen met de presidentiële staf. Toegeven en meedoen aan de corruptie of het risico op een politieke afrekening vanuit het presidentieel paleis? En waar kan je veilig met elkaar overleggen zonder afgeluisterd te worden?

Op een berg in de Karpaten, ver van de bewoonde wereld staat een eco-hut van een man die zich af en toe als oermens wil terugtrekken. Geen waterleiding, geen electriciteit en bovenal: geen bereik voor telefoon of internet! Alleen te bereiken met sneeuwscooters. Ongenode gasten zijn van verre zichtbaar.

Nieuwe alinea

Vier jaar geleden eindigde het avontuur in Kiev

Tue, 04 Nov 2025 20:39:43 GMT

Het was over. De strijd om het olie- en gasbedrijf Naftogaz was gestreden. De overgebleven leden van de raad van bestuur en de voltallige raad van commissarissen stapten op. In Parijs een laatste diner samen, in de École de Polytechnique. Meer kan ik er hier niet over zeggen .....

Vertrouwelijke stukken gingen in het vuur als niet zo groen alternatief voor de versnipperaar. Nog even fikkie stoken voordat we naar ons volledig duurzame gasloze en emissiearme appartement zouden verhuizen. Vanuit Kiev waren onze spullen al eerder teruggekomen, toen de coup op het bedrijf gepleegd werd. Daarna leefden we enkele maanden in reservetijd. Ons huis in Heemstede was inmiddels verkocht en het beoogde pied-a-terre in Den Haag werd onze permanente woning. In plaats van een haard een TV-scherm met een haardvuur naar keuze en eens per jaar natuurlijk het grote vuur van onze Duindorpse buren.

Nieuwe alinea

Het was een tijdje stil ...

Wed, 15 Oct 2025 13:45:56 GMT

En toen bleef het stil. Ik was aan het schrijven. De opzet voor mijn derde boek staat en het eerste hoofdstuk is af. Intussen wachtte ik op nieuws van uitgevers.

Er kwam feedback: het boek is te dik. 600/700 bladzijden is teveel voor de meeste lezers. Ik ben daarmee aan de slag gegaan en heb er 100 bladzijden van af geschreven. Ja , je leest het goed. Je kunt namelijk niet zomaar 100 bladzijden weghalen. Ik heb mooie scenes eruit gehaald. Kill your darlings. Een bekend fenomeen in schrijversland en ook ik moest eraan geloven. Het blijft een leerproces.

Maar we blijven lachen. Stapje voor stapje kom ik dichter bij publicatie. Ik houd jullie op de hoogte.

Vakantietijd: een onderbreking

Tue, 26 Aug 2025 13:23:27 GMT

Stilte. Het kabbelen van de golfjes tegen de romp neemt langzaam af. Alleen nog het gekrijs van de zeemeeuwen. En zelfs dat valt hier mee. Alsof de meeuwen weten dat ze toch wel gehoord worden. Of juist niet. Ze gedragen zich en doen zich tegoed aan wat het driesterren-restaurant voor watervogels wordt genoemd: een droogvallende wadplaat met verse levende diertjes. Ja, de een zijn brood de ander zijn ...

We vierden vakantie, we vierden mijn verjaardag, op het Wad. Ik hoef niet weg als Nederland op z'n mooist is. Het was een tocht vol herinneringen aan onze eerste boot. Met de meisjes die toen nog heel klein waren. We sleepten een optimistje met ons mee waarin zij zelf konden leren varen. Met onze tweede boot. Ook met onze tienermeiden was het Wad altijd een plek van rust en gezelligheid.

Vakantietijd. Een reset-moment. Tijd en aandacht voor elkaar. Niemand kan weg. De boot valt een beetje scheef. Voorzichtig klauter je van de boot af. Het water is kniediep. Een uurtje later ligt de plaat droog. Je kunt een hele wandeling maken, tot de volgende slenk. Nog steeds ben je samen, opgesloten op het tijdelijke eiland. Stilte.

En dan een knal, een tweede, een derde. De straaljagers zijn al achter de horizon verdwenen. De meeuwen zijn onaangedaan. Alleen wij schrokken. Even maar. Het zijn onze eigen mensen, die trainen om ons te beschermen tegen gevaar. Ik ben een dochter van een militair. Toen was het Koude oorlog. Hoe heet het nu? Ik ben bevriend met moeders van militairen. Zij trainen.

Het water begint te stijgen. Snel terug naar de boot. Je wilt niet verrast worden, afgesneden door een plotsklaps te diepe slenk. En daarna weer wachten. Eerst hoor je de golfjes weer tegen de boot kabbelen. Daarna af en toe een duwtje hier, een rukje daar. De boot wil drijven maar het lukt nog maar half. Het duurt zeker nog een uur of twee voordat we de motor aan kunnen zetten en zachtjes los proberen te komen uit het slik. En dan terug naar Harlingen, naar het IJsselmeer, naar de haven. Einde vakantie. Het gewone leven begint weer.

Je schrijft een boek en dan?

Thu, 31 Jul 2025 10:45:24 GMT

Jaren schrijf je aan je boek. Nee, ik heb geen tijd voor social media. Als ik schrijf dan schrijf ik aan mijn boek. Al mijn creativiteit gebruik ik daarvoor. Daarom was ik de afgelopen jaren ook vrij onzichtbaar op socials. En toen was het af. En dan? Dan begint er een nieuw traject wat voor mij als beginnende schrijver totaal onbekend was.

Het traject bestaat vooral uit wachten. Mijn agent Dorine Holman benadert verschillende uitgevers en die nemen hun tijd om te beslissen. Eerst is daar de selecterende redacteur. Als die het goed vindt dan volgt een pitch in de redactie. En als iedereen overtuigd is dan volgt groen licht en kan het traject bij de uitgever van start. Maar zover ben ik nog niet. Ik hang nog in de wacht, wachtend op het oordeel van de redacteuren. Past het boek in ons portfolio? Is het niet te dik? (Ja, het is best dik, want Oekraïne is een ingewikkeld land en er is veel gebeurd.) Is het goed geschreven? (Ja, want ik had een hele strenge editor, Inge van der Krabben, die niet rustte voordat het echt goed was.)

En wat doe ik intussen? Ik werk aan mijn merk, op advies van mijn agent. Ik schrijf blogs en posts. Ik moet zichtbaar worden op socials. Dus als je wilt helpen, deel mijn berichten! Ik begin alvast aan mijn volgende boek. Ook een over zeer actueel onderwerp. Dat alles speelt zich af in mijn werkkamer, achter mijn computer, waar ik schrijf, zoom en post. En verder geniet ik van de Hollandse zomer. BBQ met huisgenoten op het strand, damesdag van de golfweek, tot nu toe hoef ik niet weg. Nederland is prachtig in de zomer.

Dit is wat ze doen ...

Thu, 24 Jul 2025 10:41:43 GMT

'Dit is wat ze doen. Het is intimidatie, verder niet.' In het Kiev-complot ervaren Floris en Henriëtte wat de machthebbers doen wanneer je ze dwarsboomt. Je krijgt een inval in de huis en doorzoekingen door 'agenten in burger', je krijgt bizarre aanklachten tegen je die daarna behandelt worden door een corrupte rechter, er gebeuren rare ongelukken.

De hele bedrijfstop werd opgesloten in een skigebied door een lockdown die ingelast werd de dag nadat ze er waren neergestreken voor een conferentie. Met een helikopter konden ze er nog uit. Bij hun terugkomst in Kiev zagen ze in de straten rond het Mariinski paleis tientallen bussen vol militairen.

Lees meer hierover in het Kiev-complot!

In de wachtkamer

Fri, 11 Jul 2025 09:57:51 GMT

Ik bevind mij in een wachtkamer. Hoeveel uren van ons leven brengen we door in wachtkamers? En dan heb ik het nog niet eens over de onzichtbare wachtkamers: het wachten op een uitslag, een beoordeling .... Ik kan er talloze opnoemen, maar laat dat aan de lezer. Een groot deel van ons leven wachten we. Het ene wachten is draaglijker dan het andere, het ene korter dan het andere ....

Jaren heb ik geschreven aan dit boek. Ik heb een jaar herschreven met hulp van mijn schrijfcoach Inge van der Krabben. En nu is mijn agent Dorine Holman uitgevers aan het benaderen. En dat proces duurt lang... Het schijnt normaal te zijn. Uitgevers nemen hun tijd. En ik sta in de wachtstand. Het onderwerp is super actueel. De oorlog woedt in Oekraïne, mijn vrienden vragen mijn mening erover en natuurlijk heb ik die. Ik heb allerlei andere ervaringen en inzichten, ook over factoren die in dit conflict spelen en waar niemand het over heeft. Ik zou willen dat iedereen mijn boek leest om beter te begrijpen wat zich daar allemaal afspeelt, afspeelde ook, in de jaren voor de oorlog. 'Wanneer is je boek uit?' Die vraag krijg ik meerdere keren per week. En telkens hetzelfde antwoord: 'Ik wacht op een uitgever...' Wachten, wachten. Super frustrerend.

En toen kwam de oorlog. De geweren werden uit de wapenkluis gehaald. In het donker speurden de jagers naar hun nieuwe prooi, die door de infraroodkijker wit oplichtte in het donker. Rode laserstip erop en pang. De rauwe werkelijkheid van oorlog.

Oorlog en vrede

Fri, 27 Jun 2025 15:41:02 GMT

Zomaar een verjaardagscadeau voor een vriend of een collega in vredestijd. In Oekraïne vind je de echte mannencadeaus in de jachtwinkel. Geweren in alle soorten en maten met lasergeleide systemen en infraroodkijkers. Maar ook picknickmanden met kristallen glazen om tijdens de jacht een wodka-toast uit te brengen. En natuurlijk kleding. Jachtkleding mag geen geluid maken als je beweegt.

Zowel 's winters als 's zomers is jagen een geliefd tijdverdrijf. Als je een beetje vent bent heb je een eigen jachtlodge waar je je vrienden uitnodigt voor een mannenweekendje: jagen, drinken, kampvuur, drinken, banja (sauna) en nog meer drinken. Daarna in slaap vallen in een hooibed of op een kachel. In de winter drijfjachten bij daglicht. In de zomer jaagt men in het donker. Door de infraroodkijker lichten de dieren wit op in het donker. Laserpunt erop en pang.

Het voorteken

Tue, 10 Jun 2025 10:23:44 GMT

De dolfijn zwom met hen mee, de haven uit. Hij, of was het een zij, leek hun zeilboot geadopteerd te hebben. Het was de proefvaart van hun nieuwe boot. Henriëtte voelde zich schuldig naar al die mensen die met hun kinderen naar de haven waren gekomen om naar het dier te kijken. Een van de weinige uitjes die nog toegestaan waren.

Vrolijk zwom het prachtige dier onder de boot door en dook weer op aan de andere kant. Henriëtte keek om naar het publiek. De mensen hoopten natuurlijk dat de dolfijn weer terug zou komen naar de haven. Ze voeren de zee op. De dolfijn was verdwenen.

Twee dagen later stond het in de krant. De dolfijn was dood aangetroffen op een strand. Een naar voorgevoel bekroop haar. Een dolfijn doden brengt ongeluk, dat weet iedere zeeman. Zij hadden het dier natuurlijk niet gedood en toch voelde ze zich schuldig. Met hun boot was hij mee de zee op gezwommen. Het was een slecht voorteken ...

Afscheid van twee fietsen

Thu, 29 May 2025 13:38:23 GMT

De maanden dat we gescheiden leefden fietsten we veel alleen. Ik door de bollenvelden op mijn racefiets en hij rond Kiev op de mountainbike.

Het weer zat gelukkig mee en dat compenseerde de eenzaamheid van het gescheiden leven en de verlatenheid van de stranden in lockdown.

We hadden de fietsen samen gekocht. Het was iets wat we samen konden doen in de gesloten stad. Het gaf ons vrijheid. We ontdekten Kiev, de bossen eromheen en de oevers van de Dnjepr.

Ik moest opnieuw vertrekken. Hij wilde dat ik ging. In zijn eentje kon hij makkelijker vluchten dan met z'n tweeën. En toen fietste hij alleen. Ook na het ongeluk (of aanslag?).

En gaan we afscheid nemen van deze fietsen. Ze gaan in de verkoop.

Waar ging dit allemaal naar toe?

Mon, 19 May 2025 16:28:22 GMT

Het was nog te vroeg en ik had geen idee waar het allemaal naar toe ging. Na de eerste gedwongen scheiding door de lockdowns en gesloten grenzen begonnen we opnieuw met ons leven samen in Kiev. Als je de juiste connecties had dan kon er van alles, ondanks de lockdown. Restaurants en clubs waren open, soms via de achteringang. Er waren jachtpartijen. Het was vooral een mannenparadijs met veel toys for boys.

Ons leven daar bleef gecompliceerd en niet in de laatste plaats door de politieke ontwikkelingen in het land. Tegenstrijdige geluiden vanuit de regering. Waar ging het allemaal naar toe? Ik had geen idee. Ik schreef alles op. Soms kon je het zo gek niet verzinnen of het gebeurde.

Ik probeerde te leven tussen twee werelden, een die ik begreep en een die ik dacht te begrijpen maar waarin niets was wat het leek. We voelden ons veilig maar het gevaar lag op de loer en kwam steeds dichterbij.

Wie kun je vertrouwen? De internationale gemeenschap bemoeide zich ermee, beloofde steun en trok zich terug.

Pas aan het einde van de rit viel alles op zijn plaats. En toen ben ik gaan schrijven ...

Waarom ben ik gaan schrijven

Wed, 14 May 2025 14:31:30 GMT

Regelmatig wordt mij gevraagd waarom ik ben gaan schrijven. Ik wil iets vertellen over wat ik heb gezien. Ik ben in situaties en plaatsen geweest die mij een ander inzicht gaven dan het gangbare op actuele zaken waarover veel wordt geschreven en gepraat. Meer dan eens bekruipt mij een gevoel van de mensen moesten eens weten...

Ik wil me niet begeven in de positie van de onderzoeksjournalist. Ik beoog slechts een ander perspectief te bieden op actuele kwesties omdat ik er middenin heb gezeten. Energiepolitiek, de oorlog in Oekraïne, iedereen praat erover, maar wat weet men ervan af? In de jaren voorafgaand aan de oorlog speelde er van alles op het gebied van gaspolitiek in Oekraïne. Over Nordstream 1 en 2 is veel geschreven, maar dat is niet alles. Over de NAVO-oefening in de Zwarte Zee is geschreven. Er waren tegenstrijdige berichten over een incident. Wat zat daar achter?

Moeders en dochters

Sun, 11 May 2025 20:32:52 GMT

Wat een heerlijke moederdag! Zonovergoten. Ik werd verrast door mijn dochter, man en vriendje met een heerlijk ochtendje varen op de Kralingse Plas. Een andere dochter zit met haar vriendje helaas ver weg op de Oceaan bij Bermuda en moest ons kalme sloeptochtje missen. Hopelijk wordt hun overtocht straks net zo rustig.

Daarna naar een heuse Mamma Mia lunch bij de Harbour Club in Rotterdam. Onder parasols genieten van elkaars gezelschap en natuurlijk Abba! Mamma Mia! Om ons heen heel veel moeders die daar net als ik genoten in het gezelschap van hun dierbaren. Heel veel dochters waren er ook. Moeders en dochters, onbekommerd dansend op Waterloo en andere hits. Even niet denken aan maandag, vandaag was het feest en werden moeders letterlijk in het zonnetje gezet.

Het mag af en toe. Wie weet wat er in al die hoofden omgaat? Het waken over je kroost komt soms met grotere complicaties dan je verwachtte. Soms komen oude trauma's terug, spoken uit het verleden, zorgvuldig verdrongen. Ik ben bezig met de set-up van mijn volgende roman...

Terug van weggeweest

Mon, 05 May 2025 07:48:08 GMT

Mijn laatste blog is van vier jaar geleden. Waarom was ik gestopt? Ik was niet gestopt met schrijven. Ik schreef mijn eerste boek, onder een alias. En ik hield een dagboek bij van de bizarre tijd waarin ik leefde. Oekraïne, lockdowns, complotten en complottheoriën. Ik stopte met bloggen omdat ik de gebeurtenissen in Kiev nog niet kon duiden. Het was te vroeg en wellicht ook te gevaarlijk om te blijven publiceren.

De barst in de vriendschapsboog tussen Rusland en Oekraïne zat er al sinds 2024. Wat de toekomst verder zou brengen was onduidelijk. Voor Oekraïne was het oorlog, maar de rest van de wereld was al weer met andere zaken bezig. Intussen leek het leven in Kiev gewoon door te gaan, ondanks lockdowns en ondanks de voortdurende oorlog in het Oosten.

Verhuizen in Corona-tijd

Sun, 07 Jun 2020 14:16:00 GMT

Na een paar dagen genieten van Hollandse lente was het moment aangebroken van Paulettes verhuizing naar Rotterdam. Verhuizen en warm weer is, in tegenstelling tot wat je zou denken, een prima combinatie: alles open en gaan. En tussendoor terrasje pakken bij Dudok. Rotterdam ontwaakt uit lockdown en het is prachtig weer. De stad bruist weer.

X Ikea- dozen => meubel + kartonafval

Veel Ikea-dozen=> inrichting + heel veel karton

Na een aantal dagen inbussleutels en speciale Ikea-trucjes hadden we dan toch een hele inrichting in elkaar geknutseld. Les: Als er iets niet lijkt te kloppen. Stop dan en kijk goed. Want als je denkt dat het niet klopt, dan merkt je na een tijdje dat het wel klopte. Het klopt dus altijd! Overal is echt wel over nagedacht. Dat dan weer wel.

En toen nog de wasmachine. Dat was ook handig geregeld: Coolblue laten brengen en installeren. Maar….. Corona-tijd, en dus afleveren bij de deur. Tja, dat staat dus niet op jullie site Coolblue! Je zult maar alleen staan en dan een wasmachine voor de voordeur hebben staan. We konden de mannen nog vermurwen om het ding in de keuken te zetten, maar toen moesten ze echt gaan. De planning liet namelijk ook niet toe dat ze zouden installeren. Dan zouden ze hun ronde niet af krijgen. Lekker efficiënte Corona-planning! En dus heeft onze Delftenaar haar eigen wasmachine geïnstalleerd: ‘Vo!’

Al dat karton! Twee keer een lading karton weggebracht. We begonnen met platte dozen en eindigheden met een gezellig huisje en een auto vol zooi. Weekje afgesloten bij café Pol. Heerlijk dat de stad weer wakker is.

Het was nog te vroeg

Mon, 01 Jun 2020 14:47:00 GMT

Het was nog te vroeg om terug te gaan. Ik had misschien toch een aantal weken moeten wachten. De quarantaine viel me zwaarder dan ik had verwacht. En toen ik dan eindelijk legaal weer naar buiten mocht, trof ik een stad in lockdown aan. Vanaf nu zouden de maatregelen geleidelijk worden versoepeld, maar ik realiseerde ook dat het nog lang zou duren voordat er weer een beetje normaal sociaal leven op gang zou komen. Mijn plan was om naar het taleninstituut te gaan, niet alleen om Russisch te leren, maar ook om daar anderen te ontmoeten. Maar het taleninstituut blijft dicht tot september. Ook de gym was een plaats geweest om iets van een sociaal leven te hebben. Misschien dat die binnenkort weer open gaat. Ik had eerste gesprekken gepland staan over watermanagement op de ambassade. Genoeg plannen, maar door de lockdown valt dat allemaal nu niet mee. Daardoor is en blijft Otto mijn enige sociale contact in Kiev en hij doet momenteel twee banen daar. We kwamen tot de conclusie dat ik vooralsnog beter in Nederland kan zijn.

En zo vloog ik vrijdag vanuit regenachtig Kiev terug naar een zonovergoten Nederland. Vanuit de lucht zag ik het Ketelmeer, het Markermeer, het IJsselmeer. In de verte Enkhuizen, Hoorn, Medemblik. Nog verder kon ik de Noordzeekust zien en zelfs de Waddeneilanden. Ik vloog over Muiden en Amsterdam, waar mijn broers wonen. Ik vloog over de Ringvaart en over het Kaageiland. Ik zag de bootjes en de witte zeiltjes. Ik werd opgehaald door mijn dochter en thuis was er zelfgebakken taart. ’s Avonds barbecuen in de tuin. Wat heerlijk om thuis te zijn.

Vandaag heerlijk gefietst. Wat een drukte overal. Ik moest er even aan wennen. Overal fietsen mensen, op gewone fietsten of racefietsen, met tennisrackets, hockeysticks of met picknicktassen op weg naar het strand. In de grachten van Haarlem wemelt het van de bootjes. Wat fijn om terug te zijn in een land waar de mensen mogen genieten van het mooie weer en dat ook doen.

Ik wacht een paar weken. Misschien wordt het mogelijk dat Otto af en toe een week hier werkt. Misschien wordt de verplichte quarantaine straks wat korter – zeker als je ook getest wordt – en kan ik gemakkelijker heen en weer gaan. En als in september het taleninstituut weer opent dan kan ik het nog een keer proberen om daar wat op te bouwen. Wie weet?

Vrij, onvrij

Fri, 29 May 2020 21:22:00 GMT

We hadden de dag van aankomst al meteen een test gedaan. De volgende dag kwam de uitslag: negatief. We zouden daarom na drie dagen uit quarantaine mogen. En toen dus toch niet. Ik ga hier en nu niet uitweiden over hoe dat werkt. Feit is dat het niet werkte. De quarantaine bleef. De app bleef ons controleren. Voor het eerst in mijn hele leven heb ik kunnen ervaren wat leven in onvrijheid betekent. Het woog me zwaarder dan ik ooit had gedacht. Het ging niet om het thuis zijn. Ik kom wel eens vaker dagenlang mijn erf niet af. Het gaat erom dat het niet mag. En dat je in de gaten gehouden wordt. En toen kregen we dinsdagavond bericht: de app was verwijderd. Waren we dan eindelijk vrij? De app stond nog wel op onze telefoons, maar gaf een storing aan.

Woensdag liep ik naar buiten om van mijn vrijheid te genieten. Na dagen regen brak zelfs het zonnetje door. Wat een geluk. Ik liep de heuvel af, naar de mall, maar die was nog steeds gesloten. Toen naar door naar de volgende mall, er vlak naast. Ik mocht zonder mondkapje niet naar binnen. En ik was dat kapje vergeten. Bovendien was ook daar nog steeds alleen de supermarkt in de kelder open. Dan maar weer door, naar Kretchatik, de centrale winkelstraat.

Het lag er allemaal prachtig bij, maar het voelde niet vrij. Omdat bijna alles dicht was. Omdat je bij de paar winkels die open waren door bars kijkende mannen met perspex maskers en mondkapjes een temperatuurcheck krijgt en vervolgens geen schoen meer durft aan te raken. Laat staan dat je ze past. Omdat je geen geurtjes kunt ruiken met een verplicht mondkapje op. Omdat mensen bang zijn voor elkaar. Mensen lopen elkaar schichtig voorbij. Ik was dan eindelijk vrij van mijn huisquarantaine, en toch onvrij in deze, in zichzelf opgesloten stad.

De terrassen mochten weer open, maar bleven leeg. Ik ging maar weer naar boven, terug naar huis. In mijn appartement aangekomen toonde mijn Kiev-telefoon toch weer pushberichten: ik had de quarantaine-voorwaarden geschonden en moest alsnog direct alsnog een foto sturen. Alleen werkte dat niet meer. De app gaf storing aan, maar bleef wel enge pushberichten sturen. Was ik nu wel of niet vrij? Ik bleef de rest van de middag maar vanaf mijn balkon kijken naar hoe de mensen beneden in het parkje voorzichtig genoten van de eerste zonnestralen in dagen. Heel voorzichtig, met mondkapjes.

Nog 10 dagen quarantaine

Fri, 22 May 2020 08:41:00 GMT

Het balkon aan de voorkant is leuker, met beter uitzicht en echt buiten. Alleen is touwtje springen daar zelfs voor de geoefende springer onmogelijk. Dat balkon heeft dus geen status als gym. Wel als ‘terrasje’, want je kunt er heerlijk mensen kijken: de bewakers van de huizen die met elkaar potjes backgammon spelen. De mensen uit de kantoren die in hun pauze hun lunch komen eten in het park. En de mensen uit de buurt die hun honden en kinderen er laten spelen.

Beneden, onder aan de voet van de heuvel, ligt het stadscentrum er overdag stil en verlaten bij. Maar rond middernacht, als iedereen geacht wordt te slapen, dan komt er voorzichtig toch wat leven. Jongeren improviseren hun uitgaansleven op de trappen van het park. En beneden worden ware straatraces gereden rond de overdekte markt ‘Bessarabski’. In het donker hoor je de stemmen en besmuikt gelach, in de verte de gierende banden en af en toe een claxon of een fluitje.

En wij? Wij zitten voorlopig nog in verplichte zelf isolatie en we tellen de dagen af. Hoe we de dagen vullen? Otto werkt de hele dag en zijn secretaresse brengt hem stukken die getekend moeten worden. Zij zorgt er ook voor dat de chauffeur onze boodschappen komt brengen, waarmee ik meteen een antwoord geef op de vraag waar we van leven.

En hoe breng ik mijn dagen door? Iedereen die mij kent weet dat ik echt niet de hele dag aan het sporten ben in die balkon-gym. Ik heb twee ochtenden in de week online Russische les en telkens een bulk huiswerk. Verder probeer ik een boek te schrijven en daar is deze quarantaine periode zeer geschikt voor. Er zijn veel dingen waarover ik zou willen schrijven, maar die ik niet aan de openbaarheid van een blog toevertrouw. We zitten ook in noodzakelijke zelfcensuur, zoals jullie zullen begrijpen. Nadat ik laatst, nog in Nederland, met mijn dochters de aanwezigheid van een leuke winkel van een favoriet modemerk op de Meent in Rotterdam had besproken, kreeg Otto ineens advertenties daarvan op zijn telefoon. Zelfs in Nederland luistert er dus iemand mee.

Nederlandse vakantie

Tue, 19 May 2020 20:17:00 GMT

Ik kijk terug op een heerlijke Nederlandse vakantie. 7 weken in Heemstede, waar het goed toeven was. De intelligente lockdown was weliswaar een aanslag op onze vrijheid, maar wel een die in geen vergelijking stond tot die in andere landen. Zoveel mogelijk thuis blijven liet ons de mogelijkheid om een rondje te gaan fietsen, buiten te sporten, een boodschapje te doen in het dorp. De jachthavens sloten voor passanten, maar de zee bleef vrij. En gelukkig hebben we weer een boot. En die boot konden we van IJmuiden overzeilen naar onze thuishaven in Medemblik.

Otto kon met speciale clearance op een ad hoc vlucht naar Düsseldorf komen en ook twee weken met ons gezin doorbrengen. Door de week gewoon hard werken online, maar wel twee weekeinden samen op het water. Het weer was goed, zon en wind, beetje koud, vooral ‘s nachts, maar daar heb je kleren voor. Een overnachting bij de marine in Den Helder. Altijd fijn om daar weer te liggen. Misschien omdat ik als marine-dochter daar altijd wat mee heb? Ook gewoon een aardige haven. Volgende ochtend vroeg via Den Oever het IJsselmeer op en naar ‘huis’. Nog even met de meiden en onze nichtjes heen en weer voor een visje in Enkhuizen.

De boot ligt nu in haar eigen box. We hebben nog een paar vrienden, die toevallig in de haven waren, op afstand vaarwel kunnen zeggen. We hadden een laatste zonnige barbecue met onze dochters in de tuin. En toen was het tijd om de koffers te pakken. Eindelijk konden die Hema-gordijnen mee naar hun bestemming. Maandagochtend vroeg werden we naar het vliegveld van Düsseldorf gebracht, waar de Duitsers zich niet bepaald van hun beste kant lieten zien. Gemiste kans voor Duitsland. Verder was het ook nog even een gedoetje om op die vlucht te komen. Otto heeft een residentie-status, maar ik nog niet. Kon ook niet meer geregeld worden, omdat we eerst een adres moesten hebben en daarna het land op slot ging en de ambassade dicht. Dus was voor mij speciale goedkeuring nodig van de minister. Maar die was natuurlijk niet doorgegeven aan de incheck in Düsseldorf.

Het lukte uiteindelijk en na wat pesterijtjes van de security, die zich kennelijk te pletter verveelden en dan maar Hollander-pesten gingen spelen, stapten wij als allerlaatsten aan boord. Maar wel met een koffie. Na de verplichte 2 meter afstand op het vliegveld zaten we nu als sardientjes boven op elkaar in een snikheet toestel. Gelukkig moet iedereen een mondkapje op. Nu maar hopen dat RIVM ongelijk heeft en ze wel helpen.

De vlucht was soepel, de landing wat ruw, de aankomst bijna surrealistisch. Eerst in vliegtuig iedereen temperatuur check. Daarna eerst langs tafels waar iedereen verplicht deze app moest installeren. Gelukkig dat we een Oekraïens telefoonnummer hebben en een adres. Alleen dan kan de app geïnstalleerd worden en mag je de twee weken quarantaine in je eigen huis doorbrengen. Daarna douane, waar wij als buitenlanders meegenomen werden naar apart hokje. Daar weer alle papieren checken en weer heen en weer bellen. Gelukkig hadden ze daar wel de brief van de minister gekregen. En nu mogen we dan twee weken leven in gevangenschap in ons eigen huis. Gisteravond kwam er een arts langs om ons een test af te nemen. We hebben vandaag uitslag gekregen: beiden negatief. Dus volgens de test zouden we nu weer vrij mogen bewegen. Maar van de app niet.

Want we krijgen meerdere malen per dag, random, een push-bericht, waarop we binnen een kwartier moeten reageren met een selfie. Hiermee controleert men dat we in ons huis zijn. Onze actieradius is dus theoretisch 15 minuten rennen vanaf ons huis, mits we onze telefoon wel binnen laten. Big data!

Tja, denkend aan Holland, wat een fijn land. Wat een vrijheid, toch, ondanks lockdown.

Eenden met Corona

Thu, 09 Apr 2020 13:54:00 GMT

Deze eenden zien er gezond en tevreden uit en dat zijn ze waarschijnlijk ook. En toch mankeert hen iets. Ik woon namelijk al 13 jaar in dit huis en altijd hebben we al eenden die af en toe in onze vijver komen zwemmen en die de eikeltjes uit het gras opeten. Maar in die 13 jaar zijn ze nog nooit zo mak geweest. Nog nooit in die 13 jaar lieten ze iemand zo dichtbij komen. Meestal vlogen ze er al vandoor als je zelfs maar bewoog, ook binnen achter het raam. Laat staan dat je de tuin in kon lopen zonder dat ze er vandoor schoten.

Dus, wat is er aan de hand dat ze nu ineens komen bedelen bij het terras? Dat moet toch met Corona te maken hebben. Is het virus in hun kleine kopjes geslagen? Of gedragen de mensen zich anders en verandert hun leefwereld daardoor? Is Nederland massaal de eendjes aan het voeren, nu ieder ander vermaak verboden is? Herinneren we ons opeens massaal wat we vroeger deden als we ons verveelden? Het uitje van de dag: naar het park met papa en mama? Wat het ook is, voor het eerst in 13 jaar heb ik eendenstront in het gras. Opletten waar ik loop met mijn blote voeten.

Zeemansvrouw

Wed, 08 Apr 2020 14:33:00 GMT

Het lege strand van Zandvoort, waar ik langs fietste. Als racefietser werd ik wel doorgelaten bij de afzettingen op de wegen naar de stranden. Gelukkig geen totale lockdown zoals in Kiev. Ik ben blij dat Otto nog een loopband heeft kunnen regelen op zijn kantoor, anders was het daar einde sporten geweest. Een maatregel die ruim baan geeft aan volksziekte nummer één: obesitas, maar dat is voor later zorg.

Ik ben erg blij dat ik in Nederland ben, waar we nog wel mogen sporten, mits we de anderhalve meter-regel respecteren en waar ik nog ruimte heb om mijn eigen gym te creëren. Ik mis Otto enorm, maar opgesloten in een appartement en de hele dag alleen had mij zeer waarschijnlijk erg chagrijnig gemaakt en uiteindelijk ook niet erg gezellig. Ik hoop dat het niet te lang duurt, maar we kunnen dit best wel een tijdje uithouden. Training hè! We zijn het op zich wel gewend. Otto was altijd al veel op reis.

En dankzij FaceTime kunnen we eindeloos met elkaar praten en zelfs samen borrelen en eten. Natuurlijk is het slechts een surrogaat, maar hoeveel beter is dit dan mijn ouders het hadden. Mijn vader voor maanden op zee en mijn moeder alleen met een jong gezin thuis. Zij communiceerden via brieven die elkaar kruisten en waarbij er soms wel drie brieven tussen vraag en antwoord zaten. Hoe raar is het eigenlijk dat mijn moeder en ik wat dat betreft zoveel op elkaar lijken, terwijl je juist zo je best doet om niet je moeder achterna te gaan. Het leven van een zeemansvrouw.

Terug naar het strand: daar keken we uit over de zee, omdat papa daar ergens voer. Ik hoef daarvoor gelukkig de deur niet uit, maar druk op een icoontje van whatsapp om mijn lief te kunnen zien en spreken.

Hoe is het in Kiev?

Sat, 28 Mar 2020 22:41:00 GMT

Deze vraag werd veel gesteld de afgelopen dagen. Ik loop achter met het antwoord. Door alle hectiek ben ik niet veel toegekomen aan schrijven. En inmiddels ben ik in Nederland, na een toch vrij plotselinge evacuatie.

Hoe was het in Kiev? Tja, uitersten, vriezen en dooien, blijdschap en verdriet. In één week heb ik in een korte broek op mijn balkon gezeten en door de sneeuw gelopen. Al tijdens ons eerste weekeinde daar samen werden door de regering stevige maatregelen aangekondigd. Alleen de supermarkten mochten nog open blijven. Ik heb slechts één dag Russische les in het instituut gehad. Daarna sloot dat ook de deuren. Mijn wereld werd snel heel klein. Wonen in een appartement heeft zijn beperkingen als je buiten de deur niet veel meer kan of mag. En alleen zijn in een vreemde stad, zonder sociaal netwerk en zonder te kunnen praten met mensen, is dan plotseling wel erg alleen.

Gelukkig startte mijn Russische cursus snel weer op in een digitale omgeving. Dat werkt wonderwel en ik ga daar nu ook in Nederland maar gewoon mee door. Voor als ik ooit weer terug kan gaan. Verder barste het voorjaar uit en dan is het toch moeilijk om somber te blijven. Het enige uitje was weliswaar de supermarkt – iets waar ik normaliter een hekel aan heb – maar het was een mooie gelegenheid om de deur uit te gaan. Het loopje ernaar toe was heerlijk: stille straten en schone lucht. Uitgestorven straten zelfs, maar goed voor een mooie foto van de prachtige overdekte markt, die nu helaas gesloten was.

In de donkere shoppingmalls stonden de roltrappen stil en waren de corridors naar de supermarkten in de kelders afgezet met rood-witte linten. Overal handhavers, overal politie, overal mondkapjes. Maar wel gewoon volle schappen en geen gehamster. Samen met de maatregelen was namelijk ook aangekondigd dat de regering er zorg voor zou dragen dat de supermarkten gewoon bevoorraad zouden blijven. En het vertrouwen daarin was kennelijk groot genoeg. Dus volop WC-papier in Kiev.

Maar die zaterdag pakten zich wolken samen boven de stad en die zondag werd het weer even winter. Buiten sneeuwde het en intussen werden steviger maatregelen aangekondigd. Zo zou de grens volledig dicht gaan. We hadden ook zorgen over hoe we naar Nederland zouden kunnen gaan, mocht er iets gebeuren daar. Het idee dat dat onmogelijk zou gaan worden zat ons niet lekker. Er kwam ineens een mogelijkheid om mij op een ingelaste laatste vlucht van Kiev naar Amsterdam te krijgen en toen moesten we snel schakelen. In apocalyptische sferen – uitgestorven luchthaven, mondkapjes, stewardessen in beschermende overalls en met veiligheidsbrillen en rubber handschoenen, marechaussee direct bij uitgang van vliegtuig – reisde ik terug op dinsdag. Met gemengde gevoelens.

Inmiddels ben ik weer een paar dagen in Heemstede. Het leven hier in een dorp is goed uit te houden. Ik heb mijn dochters thuis en mijn racefiets. Ook hier barst het voorjaar los en is het moeilijk om somber te zijn. We maken het gezellig. Ondanks de vreselijke onzekerheid over hoelang dit gaat duren en waar dit naar toe gaat, maar bovenal dat Otto en ik niet weten hoelang we elkaar niet gaan zien. Nou ja, zien wel, want gelukkig hebben we Skype en FaceTime, dus regelmatig borrelen we als gezin toch even samen.

Hectische tijden

Sat, 21 Mar 2020 09:13:00 GMT

Terwijl we via het nieuws vernamen van een nieuwe ziekte in Verweggistan waren wij druk met het voorbereiden van onze eigen gedeeltelijke verhuizing naar Kiev en het uitzwaaien van een dochter naar Kenia. Net als met Sars destijds, leek dit een Chinees probleem dat tegen de tijd dat het bij ons zou komen wel gesmoord zou worden door de eerste lentezon. Hoe anders ging het deze keer.

Terwijl wij in een ijzige wind onze eerste verkenningswandeling door de stad maakten, veranderde de situatie overal snel. In Nederland leek men eindelijk van de ernst doordrongen. Terwijl in Oekraïne met 3 besmettingen de grenzen en de scholen al dichtgingen en het uitgaansleven was platgelegd, kwamen dergelijke maatregelen ook in ons eigen land. In Kenia ontstond, met 1 besmetting, ook meteen een noodsituatie, waardoor het aanvankelijk veilige land voor onze dochter plotseling wat grimmiger werd. De vlucht die ze boekte om te vertrekken werd gecanceld en ineens zaten we in potentieel horror scenario waarin zij vast zou zitten in Afrika en wij vanuit Oekraïne ook onmachtig waren om ook maar iets te doen.

Gelukkig konden we haar nog op een laatste stoel van Kenia Airways krijgen, en na onzekerheden en spanning op de vliegvelden van Nairobi en Parijs kwam zij weer veilig thuis. Opgevangen door zusje en nichtje vierden zij de veilige thuiskomst met haring en wittebrood!

Voor ons in het verder veilige Kiev een hele geruststelling. Wij kunnen voorlopig niet weg en het leven ligt hier ook vrijwel stil nu. Vanaf maandag zijn de winkels en restaurants ook dicht. Het instituut waar ik maandag mijn Russische les was gestart sloot dinsdag ook. Dinsdag was een trieste dag, alleen en geïsoleerd in een vreemde stad waar ik niemand ken en met niemand kan en mag praten en met daarbij de klemmende onzekerheid over onze dochter. Maar woensdag was zij veilig en begonnen mijn lessen in een virtueel klaslokaal. Het zonnetje brak door. We gaan maar gewoon door. En als ik de verhalen lees over gestrande Nederlanders overal op de wereld kan ik alleen maar heel dankbaar zijn.

Typisch Nederlands

Mon, 10 Feb 2020 17:15:00 GMT

In de hal van de Nederlandse ambassade in Kiev. Oranje tulpen, oranje fiets. Let op de details: doorgezaagd slot en nu aan een stevig oranje kabelslot. Hier valt niets meer aan toe te voegen.

De ambassade ligt in het lage deel van de stad, Podil, aan de rivier de Dnjepr. In het laagland dus: typisch Nederlands. De bewoners van de hogere delen van de stad denken dat, als de stuwdam het begeeft, Podil een probleem heeft. Nu ligt de ambassade al een beetje op de helling, dus niet meteen natte voeten.

Maar ook op de ambassade zien ze dat water nog wel een issue is hier. Niet zozeer de stuwdam, maar wel de bevaarbaarheid van de Dnjepr of de waterkwaliteit. Wij als Nederlanders zijn in beide heel goed en exporteren die kennis over de hele wereld.

Vanwege onze overstap naar Kiev heb ik helaas mijn zetel in het waterschap moeten opgeven. Maar wie weet kan ik helpen om de dingen wat bij elkaar te brengen hier.