Niet alleen Floris, ook Henriëtte voerde een strijd. Het leven als partner van een expat, in de schaduw, als trailing spouse, is minder glamoureus dan men vaak denkt. Niet iedere posting is een Club Med en zelfs dan is de glans er na een tijdje wel vanaf. Je gaf je baan, je vrienden, je eigen leven op voor een ongewis avontuur in een onbekend land. Dat is het: een ongewis avontuur en je moet zelf de slingers ophangen. Op de ene plek lukt dat beter dan de andere, soms krijg je hulp en gezelschap van andere expats, soms helemaal niet. Het hangt ook af van je levensfase en je gezinssituatie. En natuurlijk biedt het kansen, nieuwe ervaringen die je leven verrijken. Maar los van dat alles zet het vaak meer druk op relaties dan je lief is.
Een drijfjacht in de sneeuw, je ziet niemand meer, je bent alleen in het bos, kwetsbaar. Hoe gaat dit verder? Nog 5 dagen .....
Daar is ie dan: de helikopter. En dit is niet de enige scène met een prominente rol voor de heli. 'Dit land is gemaakt voor helikopters,' placht Floris te zeggen. Grote afstanden, slechte wegen, langzame boemeltreinen. Als je ergens snel wil zijn dan ga je door de lucht en als je je het kunt veroorloven vlieg je zelf. Ultieme vrijheid voor de bemiddelde man. En soms handig om uit een benarde situatie te ontsnappen.
Zoals ik al eerder aankondigde, op 16 juli zal ik het boek aanbieden aan een speciale gast. Ed Hoeks is een oud-diplomaat die op vele posten gediend heeft. De rode draad in zijn carrière is Oost-Europa. Hij spreekt veel van de talen van de voormalige Oostblok-landen. Zijn laatste post was Kiev, waar hij op 16 juli een en ander over zal vertellen. Tijdens ons gesprek ter voorbereiding liet hij mij teksten lezen die hijzelf geschreven heeft over verschillende Oekraïense steden. Een ervan zal hij voorlezen tijdens de presentatie. Misschien tijd voor een boek Ed?
Een eerste fragment, een eerste tipje van de sluier ...
Januari 2020. Onze start in Kiev. We vroegen aan iedereen welke taal we moesten leren, Oekraïens of Russisch? Wij leerden immers in ieder land waar we gewoond hebben de taal. Zeker in een land waar mensen niet of slecht Engels spreken is het praktisch en daarnaast wordt je leven er leuker door, want je kunt makkelijker meedoen. Het bijna unanieme antwoord was: Russisch, want iedereen spreekt hier Russisch en lang niet iedereen Oekraïens. Dat werd alleen in het Westen, in de regio Lviv en de Karpaten gesproken. In Kiev was ongeveer de helft van de mensen die taal machtig en meer naar het Oosten (Charkiv) en Zuiden (Odessa) sprak men alleen Russisch. Ik zeg bijna unaniem, want ik had daar een vriendin die actief was in nationalistische gremia die de Oekraïense identiteit en taal wilden versterken.
Het boek is af en nu? Ik wilde altijd al een lancering in een toonaangevende boekhandel en dat is gelukt! Save the date: 16 juli om 7 uur bij Paagman op de Fred. Uitnodigingen en nadere details volgen in de komende weken.
Het was een tijdje stil ... Wat gebeurde er in de afgelopen weken? Zoals jullie weten ben ik ook bezig geweest met lokale verkiezingen. Het boek was af en ik wachtte op de uitgever. Zodra de verkiezingen voorbij waren kwam de uitgever bij mij terug met een vraag, een idee. Ik moest kiezen.
Het was januari 2021. In Charkiv was het bitter koud. Links en rechts van het grootste plein van Europa trotseerden Tchaikovsky's Notenkrakers de ijzige wind. Aan een uiteinde van het plein stond een lelijk gebouw: het voormalige hoofdkantoor van GazProm. Aan de andere kant de kermis en de Kerstmarkt. En de dichter in het parkje aan een van de lange zijden sloeg de bibberende passanten onaangedaan gade. Wie paste er immers in zijn schoenen?
Een mannenparadijs, dat is Oekraïne, of liever, dat was het tot de oorlog. Een paradijs voor mannen met geld. Met de heli vliegen naar een jachtlodge, met een speedboot naar een boothuis aan de Kievzee. De hele dag spelen met quads of crossmotoren. Aan het einde van de dag sauna en daarna liedjes zingen bij het vuur. En drinken? Jazeker, maar dat begint al bij het ontbijt.