Vrij, onvrij
mariekewaterlander • 29 mei 2020

We hadden de dag van aankomst al meteen een test gedaan. De volgende dag kwam de uitslag: negatief. We zouden daarom na drie dagen uit quarantaine mogen. En toen dus toch niet. Ik ga hier en nu niet uitweiden over hoe dat werkt. Feit is dat het niet werkte. De quarantaine bleef. De app bleef ons controleren. Voor het eerst in mijn hele leven heb ik kunnen ervaren wat leven in onvrijheid betekent. Het woog me zwaarder dan ik ooit had gedacht. Het ging niet om het thuis zijn. Ik kom wel eens vaker dagenlang mijn erf niet af. Het gaat erom dat het niet mag. En dat je in de gaten gehouden wordt. En toen kregen we dinsdagavond bericht: de app was verwijderd. Waren we dan eindelijk vrij? De app stond nog wel op onze telefoons, maar gaf een storing aan.

Woensdag liep ik naar buiten om van mijn vrijheid te genieten. Na dagen regen brak zelfs het zonnetje door. Wat een geluk. Ik liep de heuvel af, naar de mall, maar die was nog steeds gesloten. Toen naar door naar de volgende mall, er vlak naast. Ik mocht zonder mondkapje niet naar binnen. En ik was dat kapje vergeten. Bovendien was ook daar nog steeds alleen de supermarkt in de kelder open. Dan maar weer door, naar Kretchatik, de centrale winkelstraat.

Het lag er allemaal prachtig bij, maar het voelde niet vrij. Omdat bijna alles dicht was. Omdat je bij de paar winkels die open waren door bars kijkende mannen met perspex maskers en mondkapjes een temperatuurcheck krijgt en vervolgens geen schoen meer durft aan te raken. Laat staan dat je ze past. Omdat je geen geurtjes kunt ruiken met een verplicht mondkapje op. Omdat mensen bang zijn voor elkaar. Mensen lopen elkaar schichtig voorbij. Ik was dan eindelijk vrij van mijn huisquarantaine, en toch onvrij in deze, in zichzelf opgesloten stad.

De terrassen mochten weer open, maar bleven leeg. Ik ging maar weer naar boven, terug naar huis. In mijn appartement aangekomen toonde mijn Kiev-telefoon toch weer pushberichten: ik had de quarantaine-voorwaarden geschonden en moest alsnog direct alsnog een foto sturen. Alleen werkte dat niet meer. De app gaf storing aan, maar bleef wel enge pushberichten sturen. Was ik nu wel of niet vrij? Ik bleef de rest van de middag maar vanaf mijn balkon kijken naar hoe de mensen beneden in het parkje voorzichtig genoten van de eerste zonnestralen in dagen. Heel voorzichtig, met mondkapjes.

door Marieke Waterlander 12 augustus 2026
Terwijl Floris vecht voor het bedrijf voert Henriëtte haar eigen strijd. Na de invoering van de lockdown leeft ze maanden gescheiden van haar man in hun Haarlemse bovenwoning. De Coronamaatregelen maken het leven extra eenzaam. Een van de weinige dingen die ze nog kan is kilometers fietsen in Kennemerland: de Ringvaart, het Spaarne, de duinen, de Bollenstreek.
door Marieke Waterlander 21 juli 2026
"Het is nog altijd zo dat in Oekraïne corruptie een probleem is", aldus voormalig ambassadeur (2016-2019) Ed Hoeks. Het Kiev Complot legt de wereld bloot van het Oekraïne van vóór de oorlog. Ed prees mijn thriller voor een publiek van zo'n 150 man aan als een realistisch verhaal en als voormalig ambassadeur weet hij waar hij over praat. Ik heb het boek geschreven in de vorm van fictie en met fictieve personages. De personages zijn echter gebaseerd op combinaties van echte personen en hun acties en belevingen. Ook het geopolitieke getouwtrek rond het voormalige staatsbedrijf en de gasvoorraden van Oekraïne is voor de kritische lezer realistisch en verifieerbaar.
door Marieke Waterlander 19 juli 2026
Eindelijk is het zover: het boek is uit. Op donderdagavond op 16 juli in de drukbezochte Paagman-winkel aan de Frederik Hendrik in Den Haag was het een volle bak. In aanwezigheid van de uitgever Ambilicious en oud-ambassadeur Ed Hoeks werd Het Kiev complot gelanceerd. Het was al geweldig dat het bij Paagman kon en werd nog bijzonderder door al die mensen die speciaal hiervoor gekomen waren.
door Marieke Waterlander 15 juli 2026
Niet alleen Floris, ook Henriëtte voerde een strijd. Het leven als partner van een expat, in de schaduw, als trailing spouse, is minder glamoureus dan men vaak denkt. Niet iedere posting is een Club Med en zelfs dan is de glans er na een tijdje wel vanaf. Je gaf je baan, je vrienden, je eigen leven op voor een ongewis avontuur in een onbekend land. Dat is het: een ongewis avontuur en je moet zelf de slingers ophangen. Op de ene plek lukt dat beter dan de andere, soms krijg je hulp en gezelschap van andere expats, soms helemaal niet. Het hangt ook af van je levensfase en je gezinssituatie. En natuurlijk biedt het kansen, nieuwe ervaringen die je leven verrijken. Maar los van dat alles zet het vaak meer druk op relaties dan je lief is.
door Marieke Waterlander 11 juli 2026
Een drijfjacht in de sneeuw, je ziet niemand meer, je bent alleen in het bos, kwetsbaar. Hoe gaat dit verder? Nog 5 dagen .....
door Marieke Waterlander 6 juli 2026
Daar is ie dan: de helikopter. En dit is niet de enige scène met een prominente rol voor de heli. 'Dit land is gemaakt voor helikopters,' placht Floris te zeggen. Grote afstanden, slechte wegen, langzame boemeltreinen. Als je ergens snel wil zijn dan ga je door de lucht en als je je het kunt veroorloven vlieg je zelf. Ultieme vrijheid voor de bemiddelde man. En soms handig om uit een benarde situatie te ontsnappen.
door Matthijs Sloos 3 juli 2026
Zoals ik al eerder aankondigde, op 16 juli zal ik het boek aanbieden aan een speciale gast. Ed Hoeks is een oud-diplomaat die op vele posten gediend heeft. De rode draad in zijn carrière is Oost-Europa. Hij spreekt veel van de talen van de voormalige Oostblok-landen. Zijn laatste post was Kiev, waar hij op 16 juli een en ander over zal vertellen. Tijdens ons gesprek ter voorbereiding liet hij mij teksten lezen die hijzelf geschreven heeft over verschillende Oekraïense steden. Een ervan zal hij voorlezen tijdens de presentatie. Misschien tijd voor een boek Ed?
door Marieke Waterlander 30 juni 2026
Een eerste fragment, een eerste tipje van de sluier ... 
door Marieke Waterlander 19 juni 2026
Januari 2020. Onze start in Kiev. We vroegen aan iedereen welke taal we moesten leren, Oekraïens of Russisch? Wij leerden immers in ieder land waar we gewoond hebben de taal. Zeker in een land waar mensen niet of slecht Engels spreken is het praktisch en daarnaast wordt je leven er leuker door, want je kunt makkelijker meedoen. Het bijna unanieme antwoord was: Russisch, want iedereen spreekt hier Russisch en lang niet iedereen Oekraïens. Dat werd alleen in het Westen, in de regio Lviv en de Karpaten gesproken. In Kiev was ongeveer de helft van de mensen die taal machtig en meer naar het Oosten (Charkiv) en Zuiden (Odessa) sprak men alleen Russisch. Ik zeg bijna unaniem, want ik had daar een vriendin die actief was in nationalistische gremia die de Oekraïense identiteit en taal wilden versterken.
door Marieke Waterlander 16 juni 2026
Het boek is af en nu? Ik wilde altijd al een lancering in een toonaangevende boekhandel en dat is gelukt! Save the date: 16 juli om 7 uur bij Paagman op de Fred. Uitnodigingen en nadere details volgen in de komende weken.
Show More