Het was nog te vroeg
mariekewaterlander • 1 juni 2020

Het was nog te vroeg om terug te gaan. Ik had misschien toch een aantal weken moeten wachten. De quarantaine viel me zwaarder dan ik had verwacht. En toen ik dan eindelijk  legaal weer naar buiten mocht, trof ik een stad in lockdown aan. Vanaf nu zouden de maatregelen geleidelijk worden versoepeld, maar ik realiseerde ook dat het nog lang zou duren voordat er weer een beetje normaal sociaal leven op gang zou komen. Mijn plan was om naar het taleninstituut te gaan, niet alleen om Russisch te leren, maar ook om daar anderen te ontmoeten. Maar het taleninstituut blijft dicht tot september. Ook de gym was een plaats geweest om iets van een sociaal leven te hebben. Misschien dat die binnenkort weer open gaat. Ik had eerste gesprekken gepland staan over watermanagement op de ambassade. Genoeg plannen, maar door de lockdown valt dat allemaal nu niet mee. Daardoor is en blijft Otto mijn enige sociale contact in Kiev en hij doet momenteel twee banen daar. We kwamen tot de conclusie dat ik vooralsnog beter in Nederland kan zijn.

En zo vloog ik vrijdag vanuit regenachtig Kiev terug naar een zonovergoten Nederland. Vanuit de lucht zag ik het Ketelmeer, het Markermeer, het IJsselmeer. In de verte Enkhuizen, Hoorn, Medemblik. Nog verder kon ik de Noordzeekust zien en zelfs de Waddeneilanden. Ik vloog over Muiden en Amsterdam, waar mijn broers wonen. Ik vloog over de Ringvaart en over het Kaageiland. Ik zag de bootjes en de witte zeiltjes. Ik werd opgehaald door mijn dochter en thuis was er zelfgebakken taart. ’s Avonds barbecuen in de tuin. Wat heerlijk om thuis te zijn.

Vandaag heerlijk gefietst. Wat een drukte overal. Ik moest er even aan wennen. Overal fietsen mensen, op gewone fietsten of racefietsen, met tennisrackets, hockeysticks of met picknicktassen op weg naar het strand. In de grachten van Haarlem wemelt het van de bootjes. Wat fijn om terug te zijn in een land waar de mensen mogen genieten van het mooie weer en dat ook doen.

Ik wacht een paar weken. Misschien wordt het mogelijk dat Otto af en toe een week hier werkt. Misschien wordt de verplichte quarantaine straks wat korter – zeker als je ook getest wordt – en kan ik gemakkelijker heen en weer gaan. En als in september het taleninstituut weer opent dan kan ik het nog een keer proberen om daar wat op te bouwen. Wie weet?

door Marieke Waterlander 12 augustus 2026
Terwijl Floris vecht voor het bedrijf voert Henriëtte haar eigen strijd. Na de invoering van de lockdown leeft ze maanden gescheiden van haar man in hun Haarlemse bovenwoning. De Coronamaatregelen maken het leven extra eenzaam. Een van de weinige dingen die ze nog kan is kilometers fietsen in Kennemerland: de Ringvaart, het Spaarne, de duinen, de Bollenstreek.
door Marieke Waterlander 21 juli 2026
"Het is nog altijd zo dat in Oekraïne corruptie een probleem is", aldus voormalig ambassadeur (2016-2019) Ed Hoeks. Het Kiev Complot legt de wereld bloot van het Oekraïne van vóór de oorlog. Ed prees mijn thriller voor een publiek van zo'n 150 man aan als een realistisch verhaal en als voormalig ambassadeur weet hij waar hij over praat. Ik heb het boek geschreven in de vorm van fictie en met fictieve personages. De personages zijn echter gebaseerd op combinaties van echte personen en hun acties en belevingen. Ook het geopolitieke getouwtrek rond het voormalige staatsbedrijf en de gasvoorraden van Oekraïne is voor de kritische lezer realistisch en verifieerbaar.
door Marieke Waterlander 19 juli 2026
Eindelijk is het zover: het boek is uit. Op donderdagavond op 16 juli in de drukbezochte Paagman-winkel aan de Frederik Hendrik in Den Haag was het een volle bak. In aanwezigheid van de uitgever Ambilicious en oud-ambassadeur Ed Hoeks werd Het Kiev complot gelanceerd. Het was al geweldig dat het bij Paagman kon en werd nog bijzonderder door al die mensen die speciaal hiervoor gekomen waren.
door Marieke Waterlander 15 juli 2026
Niet alleen Floris, ook Henriëtte voerde een strijd. Het leven als partner van een expat, in de schaduw, als trailing spouse, is minder glamoureus dan men vaak denkt. Niet iedere posting is een Club Med en zelfs dan is de glans er na een tijdje wel vanaf. Je gaf je baan, je vrienden, je eigen leven op voor een ongewis avontuur in een onbekend land. Dat is het: een ongewis avontuur en je moet zelf de slingers ophangen. Op de ene plek lukt dat beter dan de andere, soms krijg je hulp en gezelschap van andere expats, soms helemaal niet. Het hangt ook af van je levensfase en je gezinssituatie. En natuurlijk biedt het kansen, nieuwe ervaringen die je leven verrijken. Maar los van dat alles zet het vaak meer druk op relaties dan je lief is.
door Marieke Waterlander 11 juli 2026
Een drijfjacht in de sneeuw, je ziet niemand meer, je bent alleen in het bos, kwetsbaar. Hoe gaat dit verder? Nog 5 dagen .....
door Marieke Waterlander 6 juli 2026
Daar is ie dan: de helikopter. En dit is niet de enige scène met een prominente rol voor de heli. 'Dit land is gemaakt voor helikopters,' placht Floris te zeggen. Grote afstanden, slechte wegen, langzame boemeltreinen. Als je ergens snel wil zijn dan ga je door de lucht en als je je het kunt veroorloven vlieg je zelf. Ultieme vrijheid voor de bemiddelde man. En soms handig om uit een benarde situatie te ontsnappen.
door Matthijs Sloos 3 juli 2026
Zoals ik al eerder aankondigde, op 16 juli zal ik het boek aanbieden aan een speciale gast. Ed Hoeks is een oud-diplomaat die op vele posten gediend heeft. De rode draad in zijn carrière is Oost-Europa. Hij spreekt veel van de talen van de voormalige Oostblok-landen. Zijn laatste post was Kiev, waar hij op 16 juli een en ander over zal vertellen. Tijdens ons gesprek ter voorbereiding liet hij mij teksten lezen die hijzelf geschreven heeft over verschillende Oekraïense steden. Een ervan zal hij voorlezen tijdens de presentatie. Misschien tijd voor een boek Ed?
door Marieke Waterlander 30 juni 2026
Een eerste fragment, een eerste tipje van de sluier ... 
door Marieke Waterlander 19 juni 2026
Januari 2020. Onze start in Kiev. We vroegen aan iedereen welke taal we moesten leren, Oekraïens of Russisch? Wij leerden immers in ieder land waar we gewoond hebben de taal. Zeker in een land waar mensen niet of slecht Engels spreken is het praktisch en daarnaast wordt je leven er leuker door, want je kunt makkelijker meedoen. Het bijna unanieme antwoord was: Russisch, want iedereen spreekt hier Russisch en lang niet iedereen Oekraïens. Dat werd alleen in het Westen, in de regio Lviv en de Karpaten gesproken. In Kiev was ongeveer de helft van de mensen die taal machtig en meer naar het Oosten (Charkiv) en Zuiden (Odessa) sprak men alleen Russisch. Ik zeg bijna unaniem, want ik had daar een vriendin die actief was in nationalistische gremia die de Oekraïense identiteit en taal wilden versterken.
door Marieke Waterlander 16 juni 2026
Het boek is af en nu? Ik wilde altijd al een lancering in een toonaangevende boekhandel en dat is gelukt! Save the date: 16 juli om 7 uur bij Paagman op de Fred. Uitnodigingen en nadere details volgen in de komende weken.
Show More