We hadden het goed bedacht: Ikea laten bezorgen. Maar…. we hadden buiten Corona gerekend. En dus leveren ze dan maar tot de deur. En niet de deur van je huis. Nee, van het gebouw. Zoek het verder maar uit met drie trappen. Dat stond niet in de kleine lettertjes Ikea! We kregen de mannen na aandringen zover dat ze de dozen in de lift zetten. De rest was voor ons. En het was veel!!! Uiteindelijk hielp een van de mannen toch met een paar hele zware dozen. Hij wilde namelijk graag naar de WC en dan kom je ook in het huis nietwaar? Maar met het matras lieten ze ons zitten. Een dik tweepersoonsmatras. Ze kregen het niet de trap op en lieten het dus naar beneden. Aan ons de uitdaging om het dubbel te bouwen en in de lift te proppen. Gelukkig was Julia speciaal uit Utrecht overgekomen. En zo lukte het de meiden samen toch nog. Girlpower
Januari 2020. Onze start in Kiev. We vroegen aan iedereen welke taal we moesten leren, Oekraïens of Russisch? Wij leerden immers in ieder land waar we gewoond hebben de taal. Zeker in een land waar mensen niet of slecht Engels spreken is het praktisch en daarnaast wordt je leven er leuker door, want je kunt makkelijker meedoen. Het bijna unanieme antwoord was: Russisch, want iedereen spreekt hier Russisch en lang niet iedereen Oekraïens. Dat werd alleen in het Westen, in de regio Lviv en de Karpaten gesproken. In Kiev was ongeveer de helft van de mensen die taal machtig en meer naar het Oosten (Charkiv) en Zuiden (Odessa) sprak men alleen Russisch. Ik zeg bijna unaniem, want ik had daar een vriendin die actief was in nationalistische gremia die de Oekraïense identiteit en taal wilden versterken.
Het boek is af en nu? Ik wilde altijd al een lancering in een toonaangevende boekhandel en dat is gelukt! Save the date: 16 juli om 7 uur bij Paagman op de Fred. Uitnodigingen en nadere details volgen in de komende weken.
Het was een tijdje stil ... Wat gebeurde er in de afgelopen weken? Zoals jullie weten ben ik ook bezig geweest met lokale verkiezingen. Het boek was af en ik wachtte op de uitgever. Zodra de verkiezingen voorbij waren kwam de uitgever bij mij terug met een vraag, een idee. Ik moest kiezen.
Het was januari 2021. In Charkiv was het bitter koud. Links en rechts van het grootste plein van Europa trotseerden Tchaikovsky's Notenkrakers de ijzige wind. Aan een uiteinde van het plein stond een lelijk gebouw: het voormalige hoofdkantoor van GazProm. Aan de andere kant de kermis en de Kerstmarkt. En de dichter in het parkje aan een van de lange zijden sloeg de bibberende passanten onaangedaan gade. Wie paste er immers in zijn schoenen?
Een mannenparadijs, dat is Oekraïne, of liever, dat was het tot de oorlog. Een paradijs voor mannen met geld. Met de heli vliegen naar een jachtlodge, met een speedboot naar een boothuis aan de Kievzee. De hele dag spelen met quads of crossmotoren. Aan het einde van de dag sauna en daarna liedjes zingen bij het vuur. En drinken? Jazeker, maar dat begint al bij het ontbijt.
Het begon zo mooi. Al die plannen. Voor onszelf: een nieuw avontuur in een onbekend land. We woonden op een steenworp afstand van het Mariinski-paleis, in een karakteristiek appartementengebouw uit de tijd van Stalin. Speciaal gebouwd voor partijbonzen en nu mochten wij dit tijdelijk ons thuis noemen. We starten taallessen. Het leven wordt veel leuker als je de taal van het land leert. En die was begin 2020 nog Russisch. Erfenis uit het Sovjet-verleden. Al ijverden nationalisten hard voor het invoeren van het Oekraïens in het hele land.
Eindelijk is het zover! Uitgeverij Ambilicious gaat mijn boek uitgeven. Op 17 november heb ik het contract ondertekend in het bijzijn van mijn literair agent Dorine Holman en mijn uitgever, tevens redacteur, Inanna van den Berg.
Een schimmige oligarch in ballingschap smeedt snode plannen met de presidentiële staf. Toegeven en meedoen aan de corruptie of het risico op een politieke afrekening vanuit het presidentieel paleis? En waar kan je veilig met elkaar overleggen zonder afgeluisterd te worden?
Het was over. De strijd om het olie- en gasbedrijf Naftogaz was gestreden. De overgebleven leden van de raad van bestuur en de voltallige raad van commissarissen stapten op. In Parijs een laatste diner samen, in de École de Polytechnique. Meer kan ik er hier niet over zeggen .....
En toen bleef het stil. Ik was aan het schrijven. De opzet voor mijn derde boek staat en het eerste hoofdstuk is af. Intussen wachtte ik op nieuws van uitgevers.